Aubergine

is de vrucht van een tropische plant, afkomstig uit Azië. Behalve tomaat, paprika en peper is het een van de populairste vruchtgewassen uit de nachtschadefamilie. De prachtige ovalen vorm doet een beetje denken aan eieren. In de volksmond heet de groente dan ook 'eierplant'. Britten houden tot op vandaag vast aan de benaming 'egg plant'.



De courantste soort aubergine heeft behalve haar prachtige vorm ook nog een wonderlijke paarse, bordeaux kleur. Eén van de parameters die wordt gehanteerd bij het bepalen van de kwaliteit is niet toevallig de intensiteit van de kleur: een stevige schil met een diepe bordeaux-kleur wijst op versheid. Tenminste, voor zover er niet geknoeid werd met allerlei sproeimiddelen.

Een hoogglanzende schil is trouwens sowieso een slecht teken. Alleen onrijpe vruchten zijn zo glansrijk. Rijpe vruchten vertonen eerder een zachte glans, satiné, zoals dat in vaktermen heet.



Biologische aubergines zijn gelukkig op generlei wijze behandeld. Wat nu ook weer niet wil zeggen dat je het zomaar rauw kan verorberen. Niémand doet dat, en daar is een hele goede reden voor: de stof solanine kan namelijk maag- en darmklachten veroorzaken. Aubergine is en blijft een nachtschadeplant, oppassen dus met de gifstoffen.



Bereiding - Je kan aubergine koken, stoven, bakken en frituren. Snijd de vrucht niet te lang op voorhand, om oxidatieverschijnselen tegen te gaan (het witte vruchtvlees wordt snel bruin).

Tip: voor het bakken of frituren kan je de plakken aubergine bestrooien met wat zout (onttrekt het vocht en daarmee ook de bitterstoffen) en dep ze na 30' droog.



Bewaring - Je mag aubergine niet in de frigo bewaren. De vrucht is namelijk gevoelig voor 'lage' temperaturen, voor een tropische plant betekent dat: alles beneden 10° C. De symptomen van onderkoeling zijn buine kroonbladeren en ingezonken bruine plekken op de schil. Bewaar aubergine liever in de kelder bijvoorbeeld. Echt doorgerijpte vruchten zijn slechts 3 dagen houdbaar.



Recepten