Maïs

Suikermaïs (Zea mais convar. Saccharata) mag niet worden verward met voedermaïs. Terwijl de laatste een wansmakelijke zetmeelbom is, weet de eerste onze smaakpapillen te bekoren met zijn zoete aroma. De suikers zijn er nog rijkelijk aanwezig. 

In Zuid-Amerika is maïs een zeer belangrijke voedingsbron. Mexicanen maken gebruik van een procédé om ruwe maïskorrels lichter verteerbaar te maken: ze malen de korrels helemaal fijn tot maïsmeel. Uit dat meel worden tortillas vervaardigd, in minder sensuele bewoordingen: Mexicaanse pannenkoeken. Net zoals bonen vind je ook hele maïskorrels terug in tal van Mexicaanse gerechten (chili con carne en dergelijke).

Hoewel maïs in Europa nooit het belang van granen wist te benaderen ontdekten sommigen ook hier de mogelijkheden. Uit grofgemalen maïsgries ontstond in Noord-Italië polenta, intussen algemeen beschouwd als een delicatesse. In Turkije dan weer hebben ze de mond vol van kukuruz, in Roemenië van mamaliga. Dit alles neemt niet weg dat de waarde van maïs als menselijk voedingsmiddel in Noord-Europa nog steeds sterk wordt onderschat. Behalve in de vorm van een stoffig conservenblik (dat tijdens opruimacties in de spaghettisaus wordt gekieperd) vind je maïskorrels zelden terug in de Vlaamse keuken.

Gebruik - Verse maïs is te verkrijgen in de late zomer, gedurende ongeveer een maand. Om ze te reinigen verwijder je de buitenste schutbladeren. Met enkele schutbladen er nog aan blijven de korrels tijdens het koken smakelijker en de kolven langer warm. Breng in een pan een laagje van ca 2 cm water aan de kook (geen zout, dit maakt de korrels taai). Stoof, met het dekstel op de pan, de kolven gaar in ca 1/2 uur. Leg op een schaal. Sla de bladeren van de kolf terug, verwijder de draden en smeer er wat boter of saus op.

Bewaring - Bewaar suikermaïs niet te lang. Hij verliest langzaam de zoete smaak.

Recepten