Fruitwijzer

Moro-sinaasappelen hebben een donkere huid, net zoals hun naamgenoten uit het middeleeuwse Spanje. Beide bloeden ook als je ze opensnijdt. De Spaanse katholieken namen de proef op de som in 1492, toen ze een einde maakten aan de Moorse heerschappij die was begonnen in 711. Hoewel het één van de donkerste bladzijden uit de Europese geschiedenis is gebleken, voeren heel wat moderne blanken elke morgen een gelijkaardig ritueel uit in hun keuken. Maar de twee activiteiten zijn verder maar moeilijk met elkaar in verbinding te brengen, tenzij je beroep zou doen op psychoanalytische superlijm. Feit is dat bloedappelsienen hier niet erg geliefd zijn. Uit elektrisch aangedreven persmachines stroomt meestal blond sinaasappelsap. Alleen in versbereide sangria komen er wel eens gevierendeelde Moro's bovendrijven. Echte feestneuzen storen zich trouwens niet aan die historische verwijzing, want ze beschouwen het veeleer als kunst.

In Sicilië zijn ze dol op bloedappelsienen. Naast Moro's worden er ook veel Sanguinello's en Tarocco's gekweekt en met matig succes naar Noord-Europa geëxporteerd. Ondanks die constante goederenstroom slaat de vonk niet echt over. In tegenstelling tot mierenzoete navels - zoals die van vorige week - smaken bloedappelsienen wat zurig, en dan is de keuze bij de meeste noordelingen snel gemaakt. Jammer, want bloedappelsienen bevatten uitzonderlijk krachtige anti-oxidantia. Anthocyanine, de stof die verantwoordelijk is voor de rode kleur, zou de groei van een tumor bovendien kunnen vertragen.

Recepten

• Moro-sinaasappelpizza