Fruitwijzer

Peer (Pyrus communis) wordt, net zoals appel (Malus domestica), ondergebracht in de categorie van het hardfruit. Waarbij we geenszins willen suggereren dat men malussen met pyrussen kan vergelijken. Behalve misschien in negatieve zin. Terwijl de Vlaming jaarlijks gemiddeld twintig kilogram appelen naar binnen speelt, blijft de consumptie van peertjes hangen op twee à drie kilogram per capita. Ronduit zielig, zeker in contrast met het corresponderende cijfer voor aard-appelen: ongeveer negentig kilogram netto (exclusief het gewicht van de frituurolie). Aardappelen en peren hebben dus nog minder met mekaar van doen. Hoewel ook daar raakvlakken kunnen gevonden worden. Want zoals mayonaise zich verhoudt tot frieten, zo verhoudt chocoladesaus zich tot gebakken peer. Bij veel Vlamingen zijn die onlosmakelijk met mekaar verbonden. De paren op zichzelf, natuurlijk, niet onderling.

Stoofpeer was lange tijd de enige in zijn soort. En heel populair. Tot in de negentiende eeuw kon men in Europese steden gebakken peer gewoon op straat kopen. Dat heette toen nog niet "Poire Belle-Hélène" (van chocoladesaus was immers geen sprake), maar het was er in zekere zin de voorloper van. Knokelige vrouwtjes trachtten zoveel mogelijk van hun eetwaar aan hongerende stedelingen te slijten, maar bleven geregeld met de gebakken peren zitten. Meteen een metafoor voor handelsactiviteiten in 't algemeen en een leuk spreekwoord op de koop toe.

Appel- en perenbomen waren tot in de late middeleeuwen bijna uitsluitend in kloostertuinen te vinden. De eerste echt gecultiveerde beurré of handperen ontstonden in Frankrijk en Italië, na kruisbestuiving van wilde soorten. Verschillende toprassen vloeiden uit deze experimentele fase voort: Williams, Doyenné, Conférence,… Dankzij nieuwe technieken kunnen de meeste soorten nu goed bewaard worden en zijn ze bijna het hele jaar door beschikbaar. Uitgezonderd in het voorjaar; die periode wordt tegenwoordig overbrugd met appelen uit het zuidelijk halfrond. Peren worden meestal onrijp geoogst, omdat ze zo een gunstiger rijpingsproces doormaken. Aan het steeltje kan men best voelen of een peer goed rijp is.

Jefkespeer is een vroege vogel uit de familie der peren (Pyrus communis). Terwijl de meeste perensoorten pas in oktober of november oogstrijp zijn, kan je in augustus al Jefkesperen op het aanbod terugvinden. Deze oude Belgische perensoort is in de klassieke handel niet erg courant. Eigenlijk worden ze bijna nergens meer commercieel gekweekt, behalve dan in het Pajottenland en in Wakken, de thuisbasis van Hendrik Verbeuren (De Bezegaard). Hendrik heeft een voorliefde voor oude, inheemse fruitrassen. Maar de opbrengst is meestal te klein om er onze fruitabonnees mee te kunnen bedienen. Met de Jefkesperen lukt het deze week wel. Jefkespeer categoriseert men onder de algemene noemer dessertpeer. Geen echte stoofpeer dus, maar ook geen handpeer. Ze zijn trouwens zo klein, dat je ze gemakkelijk tussen duim- en wijsvinger kunt houden. We spreken dan eerder van vingerperen, of ook wel van 'handperen voor kleuters'. Toch raden we af om Jefkesperen aan kleuters te voederen. Kleuters zijn echte veelvraten. Je draait ze beter in een lekkere taart (de peertjes)…

Nashi (Pyrus pyrifolia) is één van de variëteiten van de Aziatische peer. Deze fruitsoort ontstond uit een kruising van appel en peer, en is vooral gekend in Noord-China, Korea en Japan. Zoals in het figuurtje hiernaast op overtuigende wijze wordt aangetoond, valt de vrucht zeer goed in de smaak bij Japanse gezinnen. Iedereen is daar zichtbaar gelukkig als je hen een exemplaar in de hand stopt. Geprikkeld door het Japanse succesverhaal zijn sommige Europese fruitkwekers dan maar met de aanplant van Nashi begonnen, in de hoop dat de vraag ook hier zal toenemen. Westerse consumenten reageren totnogtoe eerder lauwtjes. Maar voor Danny Billens, een biologische fruitkweker uit Oetingen, is de hoge ziektebestendigheid een bijkomend argument om met de kweek van Nashi te starten. Hij gelooft trouwens nog steeds dat de peertjes aan populariteit zullen winnen. Eens je van een Nashi-peertje geproefd hebt, deel je zijn overtuiging. Nashi-peertjes hebben een dunne, gele schil en sappig, wit vruchtvlees. Ze smaken fris en zoet. Je kunt ze zowel in vruchtensalades als in hartige salades verwerken (zie onder). In de koelkast blijven ze circa 1 week goed.

Recepten

• Chocolademousse met peren
• Perenvlaai met rode wijn
• Tonijnsalade met nashi-peer
• Walnoot-perentaart