Groentewijzer

Rabarber (Rheum rhabarbarum) is net zo min een fruitsoort als dat appel een groentensoort is. Toch behandelt men rabarber eerder als fruit en appel vaak ook als groente (waarbij de appelmoes zich idealiter vermengt met het vet van de braadworst). Rabarbermoes behoort natuurlijk ook tot de mogelijkheden, maar daar is wel wat geduld voor nodig. Sommige kinderen kunnen dat geduld niet opbrengen. Dus grijpen ze meteen naar de suikerpot om er hun versgeplukte rabarberstengel in te deppen (een beetje zoals chimpansees termieten vangen). Proefondervindelijk blijkt dan dat sabbelen - dankzij de kleefkracht van speeksel - het vissen naar suiker vergemakkelijkt.

Helaas niet voor lang, want na enige tijd begint de suiker aan te koeken en gaat het deppen geleidelijk over in pulken. De lustgevoelens nemen zienderogen af. En dat is begrijpelijk. Rabarber zonder zoetmiddel is niet zo smakelijk, omdat het nogal veel oxaalzuur bevat. Dit zuur is niet alleen verantwoordelijk voor dramatische wijzigingen in de gelaatsuitdrukking, het onttrekt ook kalk aan ons lichaam. Hoewel dat laatste níet zo dramatisch is als het lijkt. Toch niet in die zin dat je de werking van oxaalzuur moet gaan compenseren met melkproducten. Behalve misschien bij rabarbertaart: dat krijgen wij absoluut niet binnen zonder een bolletje vanille-ijs…

Als voedingsgewas zou rabarber pas vanaf de 18-de eeuw worden geteeld, maar als medicijn werd het al millennia gebruikt door de Chinezen. Zo hebben de wortelen van rabarber een purgatieve werking. Sommige etymologen vermoeden daarom dat de naam 'rabarber' is afgeleid van het Griekse 'rheon barbarikon'. Rheo betekent 'vloeien'. De rest spreekt voor zich.

Recepten

• Ierse rabarbertaart
• Makreel met rabarber
• Rabarber met een korstje
• Rabarber-banaantoetje met kwark
• Rabarber-gemberjam
• Rabarbertaart
• Rabarber-tiramisu
• Rabarber met kruimeldeeg